Het is vakantietijd. Lang naar uitgekeken, op verheugd en waarschijnlijk voor gespaard. Dat creëert hooggespannen verwachtingen en helaas, die worden niet altijd waargemaakt. Dat kan aan het weer liggen, of aan de camping, of het huisje.. maar vaak is het eigenlijk iets anders. Als je uit je dagelijkse routine stapt -waar die ook uit bestaat- dan merk je pas (of weer) hoe het eigenlijk met je gaat. Hoe moe je bent bijvoorbeeld. Of hoe verveeld, of ongelukkig. Zonder de vertrouwde afleiding van je routine kun je er ineens niet meer omheen, en dat kan behoorlijk hard aankomen.
En dan ben je vaak ook nog met dierbaren op pad. Je geliefde en/of je kind(eren). Die weten precies de juiste ‘knopjes in te drukken’. Voor je het weet loopt iedereen op eieren en is de spanning om te snijden. En dan zijn er nog mensen die samen met vrienden op vakantie gaan. Daarmee wordt het nóg lastiger, want het moet vooral gezellig zijn, zo met z’n allen. Of leidt het gezelschap van vrienden juist stiekem weer een beetje af, dat kan natuurlijk ook.
Maar ondertussen kolkt en draait het van binnen. De onrust, het ongemak, de moeheid, de twijfel…
En hoe kan het ook anders, we moeten zó veel van onszelf: Leuk zijn, er goed uitzien, een passie hebben èn volgen, een geweldige relatie hebben, voldoening uit het werk halen, sporten, voor anderen zorgen, van een rijk gevuld sociaal leven genieten, goed kunnen koken, kinderen succesvol grootbrengen, … de lijst is tegenwoordig eindeloos. Alsof we allemaal multi-getalenteerde super mensen zijn in plaats van ‘gewoon’ ons zelf.
Wat als we nou eens afspreken dat deze vakantie bedoeld is om uit te rusten. Niet meer en niet minder. Laat alle functies en rollen thuis, en neem alleen jezelf mee. Gun jezelf een periode van ont-moeten, zodat je er achter kan en mag komen hoe het met je gaat. En de tijd hebt om daar vervolgens aan toe te geven. Even stil staan, zodat je weer met jezelf kunt verbinden, en van daaruit, als het meezit, misschien ook met de ander.