Ze heeft “al heel veel aan zichzelf gewerkt”, en komt alleen om nog wat “laatste puntjes” op de spreekwoordelijke ’i’ te zetten. Is het te zien aan iemand, dat je heel veel aan jezelf hebt gewerkt? Misschien niet, maar de vrouw die tegenover me zit maakt niet echt een ‘opgeruimde’ indruk. Haar huid is vlekkerig en dof, en haar ogen staan bedroefd. Ze heeft vrij mannelijke kleding aan en haar houding is onverschillig. Ik ben benieuwd wat dat puntje op die ‘i’ is. “oh, een dingetje met mijn moeder.”
Gaandeweg de therapie blijkt er een heel jong en vooral heel beschadigd kind onder het laagje volwassenheid van deze vrouw te zitten. Een kind dat veel leed is aangedaan. Een kind dat zich verweerd heeft tegen dat leed door een uiterst geavanceerd overlevingsmechanisme te creëren. Dat mechanisme heeft ze als volwassen vrouw ontrafeld in de NLP trainingen die ze ergens volgde. Dat gaf haar veel inzicht.
Maar echt doorvoelen heeft ze nog niet gedaan, dát is het puntje op die ‘i’. Dat puntje blijkt na doorvragen een soort onmogelijke grote opgave waar ze enorm tegen op ziet. Het verleden maakt dat veiligheid en grenzen voor deze vrouw een groot thema zijn.

Ze beschrijft haar gevoel als een groot zwart meer: je kunt aan de oppervlakte niet zien hoe diep het is, bovendien kun je door dat zwarte water niet zien wat er in zit. Dit meer met het zwarte water gebruiken we als metafoor voor haar proces. Wat heb je nodig om er in te stappen, hoe maak je het veilig voor jezelf? Als je er voor de eerste keer in gaat, wil je dan meteen tot je knieën of is je grote teen al ver genoeg? Wie of wat staat er klaar als je dat water weer uitkomt en hoe weet jij zeker dat je weer veilig aan de kant staat?
Veiligheid en vertrouwen zijn voor velen van ons geen vanzelfsprekendheid. Deze thema’s hebben het nodig om opgebouwd te worden, om vervolgens telkens weer bevestigd te worden. Stapje voor stapje, en dat is precies wat deze vrouw heeft gedaan.

Uiteindelijk komt het moment waarop ze ervoor kiest om kopje onder te gaan in het zwarte meer dat in haar woont. Eenmaal onder water ontdekt ze dat ze weer boven kan komen, precies op het moment dat zij dat wil. Zo kan ze per keer beslissen hoeveel ze wil zien en ontdekken van wat er in dat water zit. De trots over de stap die ze heeft heeft genomen, en de ontdekking over de regie bij het weer boven komen geven haar een ongelooflijk gevoel van kracht. Een kracht die helemaal van haar is.
Het is nog net niet zover, maar ze weet dat ze dichtbij het moment is dat ze gewoon kan dobberen in dat zwarte water, dat ze er gewoon mee kan ‘zijn’, op haar gemak: haar puntje op de ‘i’.

(Fotocredit Bruce Mozert)