Weet je wat het is met patronen? Ze zijn er vaak al zo lang, dat je vergeet dat ze er zijn. Je vergeet gewoon dat er ooit een aanleiding is geweest die er voor gezorgd heeft dat je doet wat je doet. Afgelopen week las ik ‘De garnalenpelster’ van Nilgün Yerli en zij beschrijft daarin een situatie waarin ze als meisje aan haar moeder vraagt waarom alles altijd verandert. Haar moeder antwoordt haar het volgende:

“Als er niets verandert, wordt het gewoon. En als iets heel lang gewoon blijft, vergeet je wat het is. Daarom verandert altijd alles.”

Zo gaat het ook met patronen en veel andere gewoontes in ons dagelijkse leven. Ze worden automatismen, en tenzij er iets drastisch gebeurt blijven we doen en denken en voelen wat we altijd al deden. Ook al past het eigenlijk niet meer.

Oud en nieuw is alweer een tijdje geleden, en je eventuele voornemens zijn misschien al wat naar de achtergrond verschoven. Buiten zijn de eerste sneeuwklokjes alweer gezien, de lente komt er langzaam aan. Vraag je eens af: Welk ‘gewoon’ wil jij achterlaten in de winter zodat er ruimte ontstaat voor iets anders om tot bloei te komen?