Als ik met kinderen werk neem ik altijd de familiedynamiek mee. Laatst werkte ik met een meisje dat veel last heeft van buikpijn. Die pijn blijkt symbool voor het uiten (of juist inhouden en negeren) van emoties. Ze gedraagt zich heel stoer om haar gevoeligheid te maskeren. Gedrag wat ze overgenomen heeft van moeder: een van oorsprong zachte vrouw die haar gevoeligheid lang geleden weggestopt heeft achter een façade van permanente ‘doe- modus’. Welk poppetje kiest dit meisje onbewust tijdens de sessie voor zichzelf: eentje met een harnas aan. En voor haar moeder: zelfde verhaal. In het oudergesprek waren er emoties toen dit teruggekoppeld werd. De uitnodiging om de zachtheid (weer) te omarmen is voorzichtig aangenomen.